Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Η επανάσταση των παιδιών (με αφορμή το 1ο Φεστιβάλ Αποδοχής στο Ναύπλιο)

Χθες το αισθάνθηκα για άλλη μια φορά. Ενέργεια; Προσδοκία; Κάποιοι το λένε “πεταλούδες” στο στήθος. Ναι. Αυτό το αίσθημα έρχεται όταν βλέπω κάτι μπροστά μου να γεννιέται και να δυναμώνεται.Όταν κάτι ξεκινάει και φέρει "Ζωή"
Καθώς έβλεπα τον κόσμο του Ναυπλίου, τους γονείς και τους μαθητές, συγκεντρωμένους στην πλατεία έξω από το σχολείο για να γιορτάσουν την Αποδοχή και την Αλληλεγγύη, σε αυτό το 1ο Φεστιβάλ που διοργανώνει το 3ο ΔΣ Ναυπλίου, ήθελα να αγκαλιάσω ένα δέντρο που υπήρχε πίσω από τη σκηνή και να κλάψω πάνω του.

Μέσα σε όλα εκείνα τα εξαιρετικά που έγιναν, θα ξεχωρίσω την κατάθεση στεφανιού από τους μικρούς μαθητές του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ναυπλίου στο άγαλμα που έχει φτιάξει η κοινότητα των Γεωργιανών που  ονομάζεται : "Μητέρα Πατρίδα/Χαμένες πατρίδες". Και εκτός από το στεφάνι τα παιδιά άφησαν στο βάθρο τις ζωγραφιές τους και τις κάρτες τους με τις ευχές για Αποδοχή και Αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους.
Τα παιδιά εχθές ήταν στην πρώτη γραμμή τω δράσεων: στα εργαστήρια, στον συντονισμό, στα περίπτερα ενημέρωσης που είχαν στήσει, το ίδιο και στην παρέλαση.

“Άραγε μπορεί μια  επανάσταση να ξεκινήσει από τα παιδιά;” αναρωτήθηκα καθώς παρατηρούσα τα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπά τους να χορεύουν όλα μαζί, στο ρυθμό των αφρικάνικων κρουστών.
..
Θυμήθηκα τότε...κάπου στο 2001.. καινούρια ωρομίσθια δασκάλα της ζωγραφικής, να θυμώνω και να στεναχωριέμαι για εκείνα τα παιδιά... τα παιδιά “φαντάσματα” όπως αισθάνθηκα χθες στην ομιλία μου να τα ονομάσω.. Εκείνα που δεν έπιαναν πολύ χώρο στην αίθουσα διδασκαλίας και περνούσαν απαρατήρητα τον περισσότερο χρόνο, αλλά τα βλέμματα όλων στρέφονταν πάνω τους, ασυνείδητα,  όταν είχε γίνει μια διάρρηξη ή μια κλοπή στο σχολείο. Ο θυμός μου και η στεναχώρια μου με είχαν κάνει επιδεικτικά να διαλέγω στα κενά και στα διαλείμματα να πίνω τον καφέ μου μαζί τους στο παγκάκι του προαυλίου. Μεγάλο "σχολείο" για τους εκπαιδευτικούς  το παγκάκι στο προαύλιο. Σε αυτό πάνω έμαθα πόσο δύσκολο είναι να είσαι παιδί από “Άλλη” χώρα. Εκεί τα "άλλα", μου έλεγαν τον πόνο της καρδιά τους και μου έδειχναν τη θλίψη τους.
 Εκεί άκουσα για την Ιστορία της Εντόνας, παιδί της Α`Γυμνασίου όπου ένας αστυνομικός της είχε κάνει σωματικό έλεγχο ενώ γυρνούσε σπίτι της από το σχολείο, ενώ ακόμα  φόραγε τη σχολική τσάντα στην πλάτη. Εκεί μου μίλησε ο Ρομπέρτο για τη ματαίωση που είχε αισθανθεί όταν έχασε τη “Σημαία” αν και ήταν ο καλύτερος μαθητής του σχολείου. Αν και ήταν μόλις 6 χρόνια στην Ελλάδα.
Και οι μαμάδες... Πόσο σκληρές μπορούσαν να γίνουν με αυτά τα παιδιά. Τι και αν τα δικά τους παιδιά ήταν παραβατικά;. Αυτό δεν τις εμπόδιζε να μαζεύουν υπογραφές για να τα διώξουν,από το σχολείο τα “άλλα”..τα “ξένα”..λες και δεν ήταν και αυτά παιδιά ... αλλά κάποια αδέσποτα..

Είχα λίγες εμπειρίες από την τάξη και πολύ λιγότερες με πολυπολιτισμικές τάξεις. Σε εκείνο το σχολείο είχα αισθανθεί ανήμπορη από την πρώτη στιγμή, λες και με είχαν  πετάξει με βία στον βαθύ Ωκεανό χωρίς σωσίβιο.
Και την στιγμή εκείνη που συνειδητοποίησα πως στο συγκεκριμένο σχολείο ήμουν μόνη και πως δεν ήταν στις προτεραιότητες των συναδέρφων μου να γεφυρωθούν οι διαφορές, τότε αποφάσισα να κολυμπήσω. Στα βαθιά.

Η ιδέα ενός Φεστιβάλ όπου με αφορμή και μέσο την Τέχνη, τα παιδιά των Ελλήνων θα συνεργάζονταν με τα παιδιά των μεταναστών και μετά θα παρουσίαζαν τα έργα τους στους γονείς και στους εκπαιδευτικούς, δεν ξέρω καν αν γεννήθηκε πραγματικά σαν ιδέα. Απλά μια μέρα αποφάσισα να το κάνω. Και το έκανα.
Ένας τεράστιος μουσαμάς με γκράφιτι ζωγραφίστηκε από τα παιδιά. Μια έκθεση ζωγραφικής με τα έργα τους στόλισαν το σχολείο μέσα και έξω. Μια αυθόρμητη συναυλία όπου εγώ έπαιζα κουτσά στραβά την κιθάρα και τα παιδιά τραγουδούσαν σε ελληνικά αλλά και στη νοηματική...Μια αυθόρμητη παράσταση με ταμπλό βιβάν όπου τα παιδιά σατίριζαν γνωστούς πινάκες ζωγραφικής. Αυτά ήταν το 1ο Φεστιβάλ "μας".
Μη με ρωτάτε. Δεν ξέρω πως τα συντόνισα αυτά. Δεν είχα παρακολουθήσει ούτε ενα σεμινάριο με βιωματικές ή καινοτόμες δράσεις. Απλά έγιναν . Απλά τα παιδιά το έκαναν.

Τις ίδιες πεταλούδες αισθάνθηκα και τότε, Και στο Ίλιον αργότερα σε ανάλογες δράσεις. Και στο Μενίδι. Αν και η ιδέα πήρε άλλη μορφή.. αν και περισσότερα άτομα μπήκαν στο οργανωτικό, οι πεταλούδες παραμένουν.

Νομίζω πως η ιδέα πρέπει να διαχυθεί.

Σχολικά Φεστιβάλ. Που θα διοργανώνονται από το ίδιο το σχολείο και τα μέλη της. Όχι από δήμους. Όχι από παρατάξεις ή από οργανώσεις. Ένα Φεστιβάλ Αποδοχής της κοινότητας. Που ενώνει εκείνους που δεν πιστεύουν στις πολιτισμικές διαφορές. Ή εκείνους που θέλουν να καταλάβουν, έστω.
Κάποιοι θα τα ονόμαζαν  αντιφασιστικά αυτά τα Φεστιβάλ. Αλλά εμείς θα τα πούμε Τέχνης γιατί οι λέξεις που κουβαλούν το “αντί” είναι και οι ίδιες επιθετικές.
Φεστιβάλ Τέχνης και Αποδοχής και Αλληλεγγύης, και Αγάπης.
Η επανάσταση των παιδιών;

Ελένη Καραγιάννη
Μια δασκάλα ζωγραφικής


ΥΓ. Ένα Μεγάλο Μπράβο και ένα Μεγάλο Ευχαριστώ στην Χρύσα Σαββάκη που επέτρεψε στην καρδιά της να της κάνει "κλίκ" η ιδέα των Φεστιβάλ Αποδοχής πριν κάποια χρόνια. Και που δούλεψε σκληρά για να ωριμάσουν οι συνθήκες για να οργανώσει το πρώτο με το σχολείο της, το 3ο ΔΣ Ναυπλίου. (Περισσότερες φωτογραφίες από το Φεστιβάλ θα δείτε: ΕΔΩ )
Εύχομαι του χρόνου τέτοια εποχή να έχουν ξεκινήσει τέτοιοι μικροί πυρήνες αποδοχής της Κοινότητας σε κάθε γωνιά της χώρας.







Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Οι μαθητές του 5ου Γυμνασίου Ηλιουπόλεως μιλάνε για το περιστατικό στο Πέραμα

Το κείμενο για το περιστατικό στο Περάμα, εκτός από viral έγινε και θέμα για προτζεκτ σε σχολεία.
Ήταν πολύ συγκινητικό για εμένα να ξέρω πως τόσο σε σχολικές τάξεις, όσο και σε οικογένειες, το κείμενο διαβάστηκε και έγινε το ερέθισμα για να μάθουν κάποια παιδιά ένα κομμάτι από τη σύγχρονη ιστορία που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα τους...

Είναι από τις στιγμές που με έκαναν να αισθανθώ πως κάτι καλό έχει συμβεί τελικά με την απόφασή μου αυτή να εκφραστώ με αφορμή το Πέραμα.

Τα παρακάτω σημειώματα τα έλαβα από τους μαθητές του 5ο Γυμνάσιο Ηλιούπολης.
Τη δράση αυτή τη συντόνισε η εκπαιδευτικός Οικιακής Οικονομίας, Δώρα Βάκα.

Τους ευχαριστώ πολύ για την εμψύχωση που μου χάρισαν!!!!!













Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Στο Πέραμα

Αυτό το κείμενο όπως και όλα τα άλλα, αναρτήθηκε στην ανοικτή, δημόσια και ελεύθερη σελίδα μου σε αυτόν εδώ το χώρο, με πολύ θάρρος και παρρησία. Την τελευταία φορά που έγραψα για την εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων δέχθηκα “προειδοποιήσεις”. Είμαι επικηρυγμένη βλέπετε στις σελίδες της Χρυσής Αυγής και στις σελίδες της “σοβαρής” Χρυσής Αυγής. Αλλά δυστυχώς δεν φοβάμαι. Δυστυχώς. Για αυτο θα συνεχίσω να μιλάω. Ξέρω. Δεν επιτρέπεται αυτήν την εποχή. Ιδιαίτερα σε γυναίκες. Όμως θα το κάνω.
Δεν μπορώ να μην το κάνω. Γιατί θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και η ψυχή μου θα με ρωτήσει: “Μίλησες ; Υπερασπίστηκες τον αδύναμο;”
Σήμερα ήμουν μάρτυρας σε μια από τις πιο θλιβερές εικόνες της ζωή μου. Προπηλακισμοί. Χαστούκια. Μπουνιές. Βρισιές. Ουρλιαχτά. Υστερίες. Τεντωμένα πρόσωπα. Υψωμένες γροθιές.
Μέσα και έξω από τον ιερό χώρο ενός σχολείου.
Γιατί;
Για να μην έρθουν στην απογευματινή βάρδια ενός δημόσιου ελληνικού σχολείου κάπου 20-25 παιδιά του πολέμου. Παιδιά που έχουν επιβιώσει από οβίδες, από μισαλλοδοξία, από φανατισμό, από πείνα, από δίψα, από το κρύο, από τη θάλασσα. Παιδιά τραυματισμένα στη ψυχή και στο σώμα.
Παιδιά . Παιδιά. Παιδιά γαμώτο. Παιδιά.
Δεν θα πω πολλά όμως για τον Υπόδικο. Παρά μόνο πως ούτε επιθετικότητα ήταν αυτο που έκανε. Ούτε καν βία. Ήταν ένα χορευτικό. Μια περφόρμανς. Ένα σκετς. Αγανακτισμένος έσπρωχνε την πόρτα του σχολείου για να μπει τελικά μέσα, να κάνει μια στροφή σα να χόρευε ζεϊμπέκικο και στη συνέχεια να αποχωρήσει. Το ξύλο στις δασκάλες και στους δασκάλους το έριξαν οι συνοδοί του.
Ολα αυτά που σας περιγράφω έγιναν μπροστά στα μάτια κάποιων παιδιών που δεν είχαν προλάβει να αποχωρήσουν από το σχολείο. Έκλαιγαν αυτά τα παιδιά. Είδαν τον Κύριο και την Κυρία τους, τους δασκάλους τους, να τρώνε σφαλιάρες και σπρωξίματα.
Γιατί;
Πως θα παρηγορήσουμε αυτά τα παιδιά.;
Ποιος θα τους εξηγήσει; Τι να τους εξηγήσει;
Για αυτά τα παιδιά δεν γίνεται όλο αυτο; Για να τα προστατεύσουμε;.
Γιατί έπρεπε να γίνει όλο αυτο;
Το υπόλοιπο μήνυμά μου αφορά στους γονείς του σχολείου. Και κάθε σχολείου. Ιδιαίτερα εκείνους που ήμασταν μαζί στη συζήτηση. Ξέρω πως το σχόλιό μου θα φτάσει στα χέρια τους. Θέλω να τους πω πως δεν έχω θυμό γι αυτους. Έχω θυμό μόνο σε όσους εκμεταλλεύονται τα συναισθήματά τους.
Γιατί τα ξέρω τα συναισθήματά τους. Ήμουν κοντά τους τα τελευταία 19 χρόνια. Ήμουν κοντά τους όταν έχασαν τη δουλειά τους. Όταν μαζί με τους άλλους συναδέρφους μαζέψαμε λίγα χρήματα για να τους πληρώσουμε το κομμένο ρεύμα. Ήμουν εκεί κοντά στην μητέρα που κακοποιήθηκε από έναν βάναυσο σύζυγο και με άφησε να της κρατήσω το χέρι. Ήμουν κοντά τους στην αγωνία τους για τον μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους. Δεν θα τους κατηγορήσω. Γιατί τους κατανοώ. Ξέρω. Ειλικρινά ξέρω τις δυσκολίες , τις αγωνίες και τον πόνο της ψυχής τους. Και το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας. Ξέρω το βάρος του να μεγαλώνεις παιδιά σε αυτές τις δύσκολες εποχές της χολέρας. Της φτώχειας. Της ψυχικής ανέχειας. Ξέρω. Ήμουν εκεί όταν εκμυστηρεύτηκαν τις αγωνίες τους. Πήρα τα παιδιά τους αγκαλιά όταν μάτωναν τα γόνατά τους στο προαύλιο και ζητούσαν τη μαμά. Μέχρι να έρθει η μαμά, ήμουν εγώ εκεί για εκείνα. Χωρίς φόβο τα πήρα αγκαλιά όταν έβραζαν από πυρετό. Πολλές φορές κόλλησα τις ασθένειές τους. Τις γρίπες τους. Τα δερματικά τους. Τα παράσιτά τους. Ναι . Τα Ελληνάκια έχουν από ολα αυτα. Αλλά δεν σταμάτησα ούτε στιγμή να είμαι εκεί σαν δεύτερη Μητέρα για αυτα. Τα αγαπάω τα παιδιά τους. Μάλιστα τα πιο μικρά, μερικές φορές μπερδεύονται και με φώναζαν μαμά. Αλήθεια. Το κάνουν αυτο οι πολύ μικροί μαθητές.
Και θα συνεχίσω να τα αγαπάω και να διαθέτω την αγκαλιά μου και την ψυχή μου για αυτά. Γιατί έχω επιλέξει να είμαι Δασκάλα. Είναι δύσκολο να είσαι δάσκαλος. Γιατί βλέπεις να κυλάει η ιστορία μπροστά σου και πολλές φορές είναι πέρα από τις δυνάμεις σου να αλλάξεις το ελάχιστο.Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Έτσι νόμιζα. Έτσι ήθελαν να με κάνουν να νομίζω . Ότι είμαι θύμα. Ότι δεν μπορώ να αλλάξω πολλά. Είναι ψέμα όμως. Μπορώ να αλλάξω τη μοίρα μου. Μπορώ να αλλάξω τη μοίρα των μαθητών μου. Μπορώ να συμβάλω λίγο. Ένα μικρο βηματάκι προς μια πιο ανθρώπινη ζωή.
Πιο ανθρώπινη ζωή.
Και γι αυτόν τον λόγο θα συνεχίζω να αγκαλιάζω τα παιδιά τους όταν έχουν πυρετό και να βρίσκομαι δίπλα στις μητέρες αυτές όταν θα θέλουν υποστήριξη. Θα το κάνω..Με όλη μου την καρδιά.
Θα το κάνω όμως και για τα παιδιά των προσφύγων .
Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση να μην το κάνω και για τα παιδιά των προσφύγων.
Ξέρετε γιατί;
Για ένα μόνο λόγο.
Για να αλλάξω τον κόσμο. Αυτό με ενδιαφέρει μόνο.
Δυστυχώς αυτο με ενδιαφέρει μόνο.
Γιατί ο Δαρβίνος είπε, πως τα είδη που δείχνουν Συμπόνια στα αδύναμα μέλη της αγέλης, είναι τα είδη που επιβιώνουν. Είναι τα είδη που κατακτούν το κόσμο. Τα δυνατά είδη. Αυτά τα είδη στο βασίλειο της φύσης επιβιώνουν. Όχι τα βίαια. Όχι εκείνα που αφήνουν πίσω στο πέρασμά τους και έξω από την αγέλη τον αδύναμο. Αλλά αυτά που κάνουν χώρο.
Χώρο.
Θα ήθελα να είμαστε μαζί σε αυτό το Μεγάλο και Ιερό σκοπό. Μια αγκαλιά. Για να αλλάξουμε τον κόσμο. Για να γίνουμε λίγο πιο δυνατοί και λίγο πιο θωρακισμένοι και προετοιμασμένοι για τα επόμενα δύσκολα χρόνια που έρχονται. Σε αυτές τις φήμες πολέμου και σε αυτο το χωνευτήρι ψυχών που έχει καταντήσει ο κόσμος θέλω ειλικρινά να είμαστε μαζί και να αγκαλιάσουμε τους αδύναμους.
Για να αλλάξουμε τον κόσμο.
Θα έρθετε;
Ελένη Καραγιάννη
Εκπαιδευτικός εικαστικής αγωγής
Συντονίστρια Εκπαίδευσης Σχιστού